میناب پلاک مظلومیت ایران اسلامی

قرچک – شهرآوند –  تئاتر خیابانی میم مثل میناب این روزها در قرچک، مرز دلها را در راستای مظلومیت ایران اسلامی در می نوردد.

به گزارش شهراوند، مدرسه شجره طیبه میناب، اسمی آشنا است که از ۹اسفندماه ۱۴۰۴ سند مظلومیت ایران اسلامی شد.

میناب در ۹اسفندماه ۱۴۰۴ محل عروج ۱۶۸ دانش آموز شهید شد، عروجی که همزمان با شهادت قائد امت آیت الله سید علی خامنه ای همراه شد، گویا ستونی از نور از ۷آسمان محل پرواز این سبکبالان کودک و نوجوان شدند.

به پاس یاداوری و التیام داغ سنگین شهادت رهبر و فرزندان ایران اسلامی در جنگ تحمیلی سوم در نقاط مختلف استان تهران مراسماتی همراه با چاشنی های تئاتر، گل افشانی، خطاطی، سروده های محلی، شعر و نقاله خوانی اجرا می شود. یکی از نمونه های آن در شهرستان قرچک و با زمینه تئاتر خیابانی رقم خورده است.

تئاتر خیابانی قرچک برگرفته از دل و همراه با نوآوری های مثال زدنی چندی است در نقاط مختلف شهر در حال اجراست و تاثیرات فرهنگی و اجتماعی بسزایی دارد.

تاثیرگذاری ها را می توان در محیط های جمعی مردمی و یا در فضای مجازی مشاهده کرد. اما یادداشت محمدجواد قبادپور ریاست محترم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان قرچک دارای نقطه نظرهای تخصصی با چارچوب اداری و کمی چاشنی احساسات جالب بود که به بخشی از آن در این گزارش اشاره شد.

یادداشت رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان قرچک:

“صحنه گویای داغیست که قطعا تا زنده ایم سرد نخواهد شد. شروع نمایش با حضور کودکانی که شاید خودشان تا سالهای بعد متوجه نوع بازی و چرایی قصه ای که بازی می کنند، دل آدمی را بی اختیار به میناب می برد آغازی خوب و دراماتیک است.

تا چشم کار می کند پر است از تصاویر و وسایلی که انگار از دل میناب به قرچک آمده است و بی اختیار گونه های آدمی را با همه هیبت مردانه اش خیس می کند.
دلم پر از بغض ها است، بغض امام شهیدم که گاه برای فرار از واقعیت موجود خودم را به هزار روزمره گی میزنم تا بغض لقمه های نخورده کودکان سرزمینم در مدرسه میناب و لرزش و ترسشان در نمازخانه مدرسه و خیلی چیز های دیگر… مجال هق هق و گریه را از من گرفته است این روزگار جنگ. و شرم نگاه های دیگران گریه هایم را فرو می برد و نمی دانم کجای این زمین جای گریستن من است… .

در کنارم چند نفر از روحانی و نظامی و فرهنگی و بازاری و غیره حضور دارند که بنا بر دلایلی از ذکر نام شریف شان معذورم را تماشا می کنم، که چگونه شانه هایشان با شرم مردانه ایی می لرزد و مرا به گریه کردن زیر نم نم باران دعوت و مجاب می کنند.

چقدر خوب است این هنر نمایش. هنری که ما را کنار هم جمع کرد و شانه به شانه هم گریستیم و کمی دلمان را به بهانه هنر مقدس تئاتر که ساعت ها زحمت بچه های شهرمان پشتش بود گره زدیم و آرام شدیم. چقدر خوب است این حس جمعی، این احساس مشترک، و این رهایی هیجان اندوه بار…

جامعه ایی که نشان داده در بزنگاه های مهم پیامی جز همدلی ندارد، در زلزله،سیل و اینک در جنگ تحمیلی.
این خودش گویای پیامی برای همه دنیاست که ملت با ریشه ایران و همه بزرگ و کوچکش وقتی پای دیگری در میان باشد طبقه بندی و توده بندی نمی کند و یگانه می شوند برای پشت به پشت هم بودن.

این جامعه ایی که در قرچک با سلایق سیاسی مختلف و حتی پوشش و گرایش مختلف کنار هم به گریستن نظاره اند خود گویایی همه کشور است در این بزنگاه ی که به فرموده قائد شهیدمان مبعوث شده اند، برای هر حادثه و تاب آوری. چاره جز یکی بودن نیست و این را دشمن فهمیده که در پی شکستن اراده هاست.

شاید همین نمایش پیامی به شرایط و تحلیل های بیرونی فاسد باشد که دنبال ایجاد واگرایی و چند دستگی سیاسی باشد، کسی چه می‌داند این نمایش چه ها که نمی کند در لایه های آشکار و پنهانش. به راستی که قرچک این مشهد الشهدای ۱۵ خرداد ۴۲ امروز هم به همه تصمیم سازان در حوزه سیاست های بالا دستی یک پیام روشنی نشان داد، که همه ما یک تن هستیم و چند دستگی چیزی جز سم مهلک برای وطن نیست. حقیقتا قرچک پیشرو است در فهم سیاسی و اجتماعی.

امید که زیر سایه زعامت امام خامنه‌ای عزیز همه یک ید واحده باشیم و دندان متجاوز و تفرقه افکن را خورد کنیم.
همه این اتفاق چند دقیقه ایی را مدیون همه بچه هایی هستیم که گاهی نمی بینیم شان و نمی دانیم چقدر یک نمایش ساده می تواند به کنترل گری احساس و عقل و خیلی مفاهیم عمیق دیگر کمک کند.در درونش گاهی حماسه و گاهی شور و گاهی حزن و گاهی خنده و گاهی … به دنبال دارد. واقعا منبر است.

برای شما که پای کار ایران و مردمش هستید و در این روزهای بغض و حماسه سنگر هنر مقدس نمایش که به فرموده امام راحل که تئاتر را منبر و بلکه بالاتر می داند، صمیمانه دعا می کنم. و به سهم کوچک خودم سپاسگزاری می کنم.

باشد که وطن جانمان ایران، ایمن از اندیشه های اهریمنی و دوزیستان بی وطن باشد.”

از دل آمد، الهی به علی(ع) که بر دل نشیند.!